Halo - Grynt

Grynt / Halo

Autor	Wiadomość
Karol Szklarski	Posted: 17 Cze 2003 21:34:54 Witam Dzisiaj wieczorem drugi raz w życiu widziałem halo dookoła słońca. Na lewo i na prawo od słońca, piękne świetliste tęczowe łuki (czerwony do wewnątrz). Godzina 20-21, słońce nisko za chmurami średnimi i wysokimi. Jak zwykle nie miałem aparatu. Tak przy okazji - jakie warunki muszą być spełnione zeby takie zjawisko wystąpiło? Karol
Marcin Szczur	Posted: 18 Cze 2003 06:11:31 Karol dokoła słońca czy też po bokach bo to zasadnicza różnica. Ja widziałem po bokach a właściwie po jednym boku ale to się szybko zmienia Halo pojawia się gdy światło słońca lub księżyca załamuje się w kryształach lodu w cirrusach. To co ja widziałem to było słońce poboczne - tworzą się na takiej samej zasadzie (gdy cirrusy są grube) ale nie tworzą łuków nad słońcem - kolory są podobne do tych z tęczy i czasem wyglądają jak kolorowe kolumny emes Dzisiaj wieczorem drugi raz w życiu widziałem halo dookoła słońca. Na lewo i na prawo od słońca, piękne świetliste tęczowe łuki (czerwony do wewnątrz). Godzina 20-21, słońce nisko za chmurami średnimi i wysokimi. Jak zwykle nie miałem aparatu. Tak przy okazji - jakie warunki muszą być spełnione zeby takie zjawisko wystąpiło? Karol
Zbigniew Sorbjan	Posted: 14 Lip 2005 23:41:47 W niedziele 26 czerwca 2005 w poludnie na niebie we Wladyslawowie pojawilo sie halo. Poniewaz o halo wiedza glownie meteorolodzy, moze warto przyblizyc to spektakularne zjawisko zwyklym milosnikom pieknej pogody. Halo to jasne pierścienie, łuki i plamy świetlne na niebie. Nazwa ta pochodzi od greckiego słowa ?halos?, oznaczającego zaokrągloną linię lub powierzchnię. Halo powstaje wskutek załamania się promieni słonecznych, przenikających przez kryształki lodu zawieszone w chmurach. Najwcześniejszy opis halo znajduje się w dziele Arystotelesa \"Meteorologika?. Zjawisko jest najczęściej obserwowane w postaci 22-stopniowego pierścienia wokół Słońca lub Księżyca, zwanego małym kręgiem halo, lub po prostu małym halo. Małe halo jest widywane w Polsce średnio co 3 dni. Znacznie rzadziej występuje duże halo, tworzące krąg 46-stopniowy. Duże halo jest widoczne w Polsce średnio raz do roku. Pierścienie halo mogą być zabarwione. Wewnętrzne kręgi mają wtedy odcień czerwony, a zewnętrzne niebieski. Halo może być obserwowane w każdej porze roku, zwiastując nadejście frontów i opadów. Ze względów klimatycznych najpiękniejsze przypadki halo obserwowane są w obszarach podbiegunowych. Aby zobaczyc halo kliknij na ponizszy adres (NOAA Photo Library): http://www.photolib.noaa.gov/historic/nws/wea00195.htm. Pokazane tam zdjecie zostało wykonane w okolicach bieguna południowego 21 grudnia 1980 przez Cindy McFee Na zdjęciu widoczne jest małe halo, przysłońca, poziomy łuk przysłoneczny, górny łuk styczny i łuk Parry?ego. Opis tych wszystkich zjawisk znajdzie czytelnik ponizej. Postać halo jest określona przez kształt i położenie przestrzenne kryształków lodu w chmurze. Małe halo tworzą kryształki o wymiarach mniejszych od 20 mikrometrów. Kryształki te mają kształt \"ołówkowy\" słupków sześciokątnych i ułożone są powierzchniami bocznymi na 22-stopniowym okręgu, leżącym w płaszczyźnie prostopadłej do kierunku padających promieni świetlnych. Światło wchodzi przez jedną ściankę boczną każdego kryształku, a wychodzi przez co drugą, tak jakby przechodziło przez pryzmat 60-stopniowy. Również i duży pierścień halo jest wytworzony przez kryształki o kształcie sześciokątnych ko-lumn ołówkowych. Światło wchodzi przez jedną ściankę boczną, a wychodzi przez ściankę podstawy, tak jakby przechodziło przez pryzmat 90-stopniowy. Wokół małego i dużego halo mogą występować dodatkowe efekty optyczne. Oto ich krótka charakterystyka: - Przysłońca (inaczej: słońca pozorne lub parhelia) małego halo stanowią skoncentrowane plamy światła, pojawiające się na kręgu małego halo, na tej samej wysokości co Słońce, ale po obu jego stronach. Bliższa Słońcu część przysłońca ma kolor czerwony, dalsza zaś niebieskawy. Zjawisko jest wytworzone przez sześciokątne kryształy lodu o kształcie zatemperowanych ołówków, lub też przez cienkie słupki i płaskie płytki sześciokątne (kształt parasolowaty), które są połączone podstawami. Przysłońca są widywane w Polsce średnio 25 razy w roku. - Górne i dolne łuki styczne małego halo pojawiają się jako skoncentrowane linie światła w górnej i dolnej części małego halo. Są obserwo-wane w Polsce średnio 10 razy w roku. - Łuki Łowica (który zaobserwował je 28 lipca 1794 w St.Petersburgu) pojawiają się jako małe łuki, łączące ukośnie słońca poboczne z kręgiem małego halo. Łuki Łowica są utworzone przez wibracje tych samych kryształków, które powodują powstawanie przysłońc. Są one zjawiskiem bardzo rzadko widywanym w Polsce, średnio raz na 5 lat. - Łuki Parry\'ego (który zaobserwował je w Arktyce w roku 1820) pojawiają się bardzo rzadko, jako lekko zakrzywione łuki ponad małym halo . Powstają, gdy zarówno oś, jak i jedna z powierzchni bocznych sześciokątnego kryształka, położone są w płaszczyźnie horyzontalnej. - Przysłońca dużego halo są rzadko obserwowane. Powstają, gdy duża ilość kryształków sześciokątnych ma podstawy położone w płaszczyźnie pionowej. - Boczne łuki styczne dużego halo są również rzadko obserwowane. Powstają, gdy zarówno oś, jak i boczna ścianka kryształku lodu, znajdują się w płaszczyźnie poziomej, a światło jest załamywane przez ścianki nachylone po kątem 90o względem siebie. Kiedy Słońce znajduje się wysoko na niebie, łuki te mogą prostować się, a nawet wyginać w kierunku Słońca. - Górny łuk styczny dużego halo pojawia się tylko wtedy, gdy 90-stopniowe pryzmaty kryształków lodu wirują tak, że załamujące krawędzie są ułożone w płaszczyźnie poziomej. Zjawisko to jest widywane w Polsce średnio raz w roku. - Łuk okołozenitalny jest jednym z najładniejszych zjawisk związanych z halo. Jest on dość często widywany na niebie w postaci kolorowego łuku równoległego do horyzontu. Pojawia się w kolorach tęczy, kilka stopni powyżej po-łożenia górnego łuku stycznego dużego halo (i). Jest tworzony przez sześciokątne kryształy lodu o kształcie zatemperowanych ołówków, lub o kształcie parasolowatym. Zjawisko to jest obserwowane w Polsce średnio 10 razy w roku. - Poziomy łuk przysłoneczny (lub łuk parheliczny) pojawia się na stałej wy-sokości ponad horyzontem i rozciąga długim łukiem na wysokości Słońca. Wysokość Słońca nie może być jednak mniejsza niż 59o. Krąg horyzontalny jest tworzony na skutek refrakcji światła przez kryształki lodu o sześciokątnych podstawach, zorientowanych wzdłuż powierzchni horyzontalnej. Światło wnika przez podstawę każdego kryształku i wychodzi przez jedną z sześciu powierzchni bocznych. Kolory kręgów horyzontalnych są zazwyczaj bardzo żywe. Zjawisko to jest obserwowane w Polsce średnio raz w roku. Pojawienie się przysłońc na niebie łączone było w przeszłości ze zdarzeniami niezwykłymi. Zjawisko to obserwowano ponoć w Rzymie po zabójstwie Juliusza Cezara w roku 44 p.n.e. Pojawieniem się czterech przysłońc tłumaczono klęskę oddziałów ruskich w roku 1185, kiedy wielki kniaź siewierski, Igor Światosławicz (bohater opery Aleksandra Borodina \"Kniaź Igor\"), dostał się do niewoli chana połowieckiego. Wydarzenie to zostało opisane w staroruskim poemacie \"Słowo o Pułku Igora\": Nazajutrz wczesnym rankiem krwawe zorze świt zwiastują. Czarne chmury odpływają nad morze, chcą zakryć cztery Słońca, a w nich trzepoczą się sine błyskawice. Uderzy potężny grom i spadnie deszcz strzałami od Domu Wielkiego. W 1491 roku przysłońca ukazały się w Krakowie, kiedy przebywał tam na studiach Mikołaj Kopernik. W czasie oblężenia Magdeburga (nad Łabą) przez wojska króla hiszpańskiego, Karola V, w dniu 21 kwietnia roku 1551, na niebie pojawiły się przysłońca, połączone świetlistymi łukami. Kronikarze opisują, że na ulicach obleganego miasta zapanowało wielkie wzburzenie. Ludzie wpatrywali się w niebo, zastanawiając się, co oznaczało takie niezwykle zjawisko i jaka wynikała z niego wróżba. Gdy więc w obozie wroga zaobserwowano poruszenie, mieszczanie rzucili się na mury, oczekując ataku. Tymczasem oblegające wojska zwinęły obozowiska i odstąpiły. \"Nie można było oblegać miasta, nad którym ukazały się trzy słońca\" - tłumaczył później dowodzący wojskami książę Maurycy Saski. Pierwszym polskim uczonym, który opisał pełne halo był nasz sławny astronom, Jan Heweliusz. Obserwacji swej dokonał on 20 lutego 1661 roku o godzinie 11 rano w Gdańsku. Wyniki swych obserwacji Heweliusz opublikował w traktacie \"Mercurius in Sole Visus\" z roku 1662. Z pracy tej pochodzi poniższy rysunek, noszący tytuł \"Siedem słońc\". Na rysunku widoczne jest duże i małe halo, przysłońca, łuk okołozenitalny i łuk przysłoneczny. Łuk KEDB jest częścią 90o halo, czasami nazywanego halo Heweliusza. Pozrawiam, Zbigniew Sorbjan Powyzszy tekst zapozyczylem z mojej niedawno wydanej ksiazki \"Pogoda dla koneserow\" - szczegoly na stronie: http://www.freewebs.com/wyd_meteor )
Zbigniew Sorbjan	Posted: 14 Lip 2005 23:46:18 Aby zobaczyc halo kliknij na ponizszy adres (NOAA Photo Library): http://www.photolib.noaa.gov/historic/nws/wea00195.htm Z.S.
Witek Kaszkin	Posted: 13 Sty 2010 18:41:47 Witam dzisiejsza ciekawostka optyczna: http://www.przewodnicy.zakopane.pl/rozne/100113/halo_Murzasichle_20100113_.jpg pozdrawiam Witek


° Forum ° Rejestracja ° Szukaj °